دوستان میخوام دوباره

 وبلاگمو راه بندازم ولی دیگه

  نمیخوام فقط شعر بنویسم

 البته هنوز درست درمون

 تصمیم نگرفتم موضوعش

 چی باشه

 ولی راش میندازم

حدودا بعد از یه ماه اومدم یه سری به وبلاگم بزنم و به احتمال ۹۰٪ هم برای همیشه خداحافظی کنم .

تو این مدت با خیلی ها آشنا شدم برای خیلی ها اتفاقات تلخ و شیرین افتاد .

درسته که دیگه نمی اپم ولی به همتون سر میزنم قول میدم

امیدوارم همیشه موفق و سربلند باشید

خداحافظ

                                    "اینم آخرین شعرم"

هیچ کس اشکی برای ما نریخت 

 هر که با ما بود از ما می گریخت 

                                         چند روزی ست حالم دیدنیست

                                        حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفاءل می زنم
                                          حافظ دیوانه فالم را گرفت

                                          یک غزل آمد که حالم را گرفت: 

"ما زیاران چشم یاری داشتیم"

"خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"

خاطراتم مال تو

  شعر هایم را ببر

    در عوض نگذار تا

       از تو باشم بی خبر

           کاشکی آن قاصدک 

              نامه ات را داده بود

                    حیف وقتی داد که 

              برگ ،برگش پاره بود

            من که میدانم هنوز 

        قلب تو گیر من است

    پس نگو این عاشقی

 باز تقصیر من است

بهش نگين که من چقدر دوسش دارم

براي بردن دلش کوهو رو شونم مي زارم

بهش نگين ديوونه ي چشاش شدم

مست همه شيطونياش، عاشق خنده هاش شدم

اگه بفهمه عاشقم مي ره و پيداش نمي شه

کي مي دونه عاقبت اين دل زارم چي ميشه

اگه بگم دوسش دارم، قلبشو پنهون مي کنه

پيش چشاي عاشقم رقيبو مهمون مي کنه

سر کلاس معلم گفت :فعل رفتن رو صرف کن

                                         گفتم:رفتم...رفتی...رفت

ساکت می شوم‚می خندم‚ولی خنده ام تلخ میشود

                          معلم داد میزند:خب بعد؟ادامه بده

 و من می گویم :رفت .. رفت...رفت

رفت و دلم شکست...

             غم رو دلم نشست...

                         رفت و شادیم مرد.....

                                       شور و نشاط رو از دلم برد

                       رفت...رفت....رفت

و من میخندم و می گویم:

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است

                 کارم از گریه گذشته ست به آن می خندم  

وقتی من آمدم و دستم را به سویت دراز کردم

   گفتی :از قفس چه می دانی ؟

                                                            گفتم : ـــ آزادی !!!!!!!!!! 

  ـــ از تنهایی چه طور ؟ 

                                                            ـــ هم زبانی !!!!!!!

  ـــ از محبت چه ؟

                                                             ـــ عشق !!!!!!!!!

  ـــ از بهار ؟

                                                            ـــ طراوت !!!!!!!!

  ـــ از سفر ؟ 

                                                           ـــ انتظار !!!!!!!!!

  ـــ از جدایی ؟؟؟

                                                        ..... باز هم گفتی از جدایی؟!

سکوتم تو را شکست و به گریه انداخت !به چشمانم نگاه کردی و گفتی : بگو

     ...آغوشم را به رویت گشودم و گفتم :

         جدایی هرگز !!!!!!!!!!بی تو می میرم!

  خسته م از روزاي ابري خيلي سنگينه نگاهت

دوست ندارم تو تابستون بشينم باز سر راهت

نمي خوام بــازم خيـــالت قبـــله آرزوهام شه

تو بموني و عاشقي  و روي پر غرور ماهت

آره من اونم كه گفتم واسه چشـــــات ديوونم

آره من قول داده بودم تا تهش باهات بـمونم

ولـي پس دادم نگامـو زير رگــبار غرورت

من فقط يه كم شكستم خوب نگاه كني همونم

                             دلم به اين همه آيينه رو نخواهد كرد

        گفت : مي خوام برات يه يادگاري بنويسم .

                                                            گفتم:کجا ؟

       گفت : رو قلبت .

                                                           گفتم مگه مي توني ؟

       گفت : آره سخت نيست ، آسونه.

                                                          گفتم باشه .بنويس تا هميشه يادگاري بمونه.

      يه خنجر برداشت . گفتم اين چيه ؟

                                                            گفت : سيسسسسس. ساکت شدم .

 گفتم : بنويس ديگه ، چرا معطلي .

خنجرو برداشت و با تيزي خنجر نوشت .

                                                            دوست دارم ديوونه.

 اون رفته ، خيلي وقته ، کجا ؟ نمي دونم .

اما هنوز زخم خنجرش يادگاري رو قلبم مونده.

                                                            دوست دارم ديوونه

                     دستامون اگر كه دورن  

                                                   دلامون كه دور نمي شه  

                   دل من جز با دل تو 

                                                   با دلي كه جور نمي شه  

        شايد آن روز كه سهراب نوشت :

                                تا شقايق هست زندگي بايد كرد 

            خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

     بايد اينجور نوشت

                                              هر گلي هم باشي

چه شقايق چه گل پيچك و ياس

                                      زندگي اجبارست